Σκέψεις για ένα σύγχρονο πολιτικό τοπίο.

Τολμώ να διατυπώσω κάποιες σκέψεις μου για ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό, για μια καινούργια πολιτική αντίληψη τώρα που το παλαιό έχει σίγουρα ξεθωριάσει και αργά η γρήγορα θα αποτελέσει παρελθόν και περιεχόμενο σελίδων ιστορίας. Είναι σκέψεις που από καιρό τις έχω διαμορφώσει στο μυαλό μου για μια άλλη πραγματικότητα που θα ήθελα, σκέψεις όμως που τώρα πια νομίζω πως είναι ώριμοι οι καιροί για να διατυπωθούν.

1.Μόνιμα πλανάται το ερώτημα, συζητώντας για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις Κράτους και πολιτών, αν η κότα γέννησε το αυγό η το αυγό την κότα και έτσι δεν δίνεται καμιά απάντηση και δεν αναλαμβάνεται καμιά ευθύνη έχοντας όλοι την συνείδηση ήσυχη και το άλλοθι των πράξεων εξασφαλισμένο και ανακυκλώνουμε ανεύθυνα ένα ρηχό φιλοσοφικό ερώτημα. Και οι μεν ισχυρίζονται ότι κάθε λαός έχει τους ηγέτες που τους αξίζει και οι δε διαλαλούν ότι όλοι ίδιοι είναι. Πιστεύω πως το αυγό το γέννησε η κότα, όπου κότα (χωρίς αυτό να μας οδηγεί σε άλλους συνειρμούς) είναι το Κράτος που και αυτό δεν είναι αόριστο αλλά το αντιπροσωπεύουν οι εκφραστές του που είναι η πολιτική ηγεσία.
Πρέπει κάποιος να παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και να οδηγεί το λαό και όχι να ζούμε όλοι μέσα στον κύκλο της αοριστίας και ανευθυνότητας. Τον πήχη ψηλά πρέπει κάποιος να τον τοποθετήσει. Ούτε μόνος του τοποθετείται, ούτε τον τοποθετούν τα λαϊκά συμβούλια. Οι πολιτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι με την θέληση τους απεφάσισαν να ασχοληθούν με τα κοινά. Ούτε η Θεία Επιφοίτηση τους το επέβαλλε ούτε η Κοινωνία τους το απαίτησε. Αρα πρέπει να κοιτάνε μόνο μπροστά και να μην ζητούν καμιά δικαιολογία από την Κοινωνία για τις τυχόν (μακάρι να ήταν τυχόν) παραλείψεις τους. Αν κάνανε λάθος εκτίμηση η επιλογή μόνο ο δρόμος προς το σπίτι τους είναι η μόναδική σωστή οδός που απομένει, πάντως όχι ο δρόμος που περνά μέσα από τα σπίτια των άλλων πολιτών που δεν τους φταίνε σε τίποτα.

2.Δεχόμενοι την παραπάνω εκδοχή αξιωματικά, λύνουμε και το δεύτερο πρόβλημα που επίσης πλανάται άλυτο στον αέρα. Το Κράτος είναι αυτό που πρέπει πρώτο να δημιουργήσει σχέση εμπιστοσύνης προς τον πολίτη και μετά ο πολίτης να εμπιστευτεί το Κράτος. Αυτό πιστεύω πως αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την επιτυχία η αποτυχία ενός κόμματος που ελπίζει να εκφράσει το Κράτος.

3.Η σχέση εμπιστοσύνης δημιουργείται όταν λες στον λαό πράγματα που τα γνωρίζει και το σπουδαιότερο, πράγματα που τα κατανοεί. Όταν του μιλάς όπως μιλάς στο σπίτι σου με τη γυναίκα σου η τους φίλους σου. Όταν τους αναφέρεις τα προβλήματα τους πριν σου τα αναφέρουν αυτοί και όταν, ακόμη καλύτερα, τους τα λύσεις πριν εκείνοι στο ζητήσουν.
Όταν δέχεσαι πως και ο πολιτικός σου αντίπαλος σε ορισμένα θέματα έχει δίκιο και ενεργεί σωστά. Τότε γίνεσαι πιο ανθρώπινος. Γιατί ποιος από μας στις ανθρώπινες σχέσεις του υποστηρίζει πως κάποιος τρίτος έχει πάντα άδικο; Άλλωστε, όσοι έχουν ασχοληθεί λίγο με τα μαθηματικά γνωρίζουν πως όσο δύσκολο είναι να έχεις προβλέψει σωστά όλα τα παιγνίδια στο Προ-πο άλλο τόσο δύσκολο είναι να έχεις αποτύχει σε όλα. Αυτό το τελευταίο, να ισχυρίζονται δηλαδή τα πολιτικά κόμματα πως ο πολιτικός τους αντίπαλος βρίσκεται ΠΑΝΤΑ σε λάθος θέση τα καθιστά αναξιόπιστα, χώρια που πρέπει να αλλάζουν τις πολιτικές τους θέσεις αν ο αντίπαλος τους ασπασθεί κάποιες από τις ιδέες τους. Είναι ΑΔΥΝΑΤΟ πιστεύω κάποιος να κάνει λάθος ΣΕ ΚΑΘΕ του κίνηση.
Η σχέση εμπιστοσύνης δημιουργείται όταν υπάρχουν περιπτώσεις που δεν γνωρίζεις ένα θέμα και το δηλώνεις άμεσα χωρίς να προσπαθείς να απαντήσεις προσβάλλοντας την λογική αυτών που γνωρίζουν. Ποιος από μας τα ξέρει όλα;
Η σχέση εμπιστοσύνης δημιουργείται όταν κάνοντας τυχόν κάποιο λάθος το δηλώνεις και το αναγνωρίζεις άμεσα. Ποιος από μας είναι αλάνθαστος; Ο πολιτικός πρέπει σε κάθε του φάση να εκπέμπει το μήνυμα πως είναι ένας από μας και όχι ένας πάνω από μας.

4.Πιστεύω καμιά πολιτική δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας, ακόμη και η καλύτερη, αν δεν έχει την παραδοχή και την συνεργασία του λαού. Και ο λαός για να συνεργαστεί με κάποιον πρέπει να τον πιστέψει και να τον παραδεχτεί. Έτσι πιστεύω πως ένα καινούργιο ξεκίνημα και μία νέα σύνθεση όπως την οραματίζονται πολλοί από μας απαιτεί πριν από όλα, πριν από οποιοδήποτε πρόγραμμα ρήξης η αλλαγής, την δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας με το λαό. Ο Ελληνικός λαός διψά για αυτή την συμπεριφορά. Διψά να βρει ανθρώπους να μιλάνε στη γλώσσα του και το σημαντικότερο, να μιλάνε ειλικρινά. Έχει βαρεθεί όλους τους πολιτικούς που προσπαθούν να τον πείσουν πως η ηλιόλουστη μέρα που απολαμβάνει από το παράθυρό του δεν είναι αυτή που βλέπει αλλά είναι βροχερή. Και όχι μόνον αυτό, αλλά τον παροτρύνουν να κρατά και ομπρέλα!

Έτσι πιστεύω ότι το Α και Ω των σκέψεων πρέπει να κατευθύνεται σε πρόσωπα και νοοτροπίες. Τα προγράμματα είναι καλά, αλλά έπονται.

Υ.Γ. Ακόμη αναζητώ τον πολιτικό που θα μου ζητά να κρατώ ομπρέλα, μόνο όταν βρέχει...

Ανεξάρτητη δικαιοσύνη με εξαρτημένους δικαστές

Εγραφε το ΒΗΜΑ στις 10 Σεπτεμβρίου 2008:
" Αναψαν χθές τα τηλέφωνα μεταξύ Μαξίμου και Υπουργείου Δικαιοσύνης εν όψει της σημερινής συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου που θα επιλέξει τους επτά νέους αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, ένα αντιπρόεδρο στο Ελεγκτικό Συνέδριο αλλά και τον πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους..." και παρακάτω αναφέρει πως άργησε υπερβολικά αυτή η επιλογή που έπρεπε ήδη να είχε γίνει από τον Ιούλιο αλλά περίμεναν να περάσει χρονική περίοδος για κάποιους "ημέτερους" αεροπαγίτες οι οποίοι μόνο μετά την 29η Αυγούστου θα είχαν δικαίωμα επιλογής καθώς για να επιλεγείς για αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου πρέπει να παραμείνεις αεροπαγίτης για δυό χρόνια τουλάχιστον.

Ετσι και μέσα από αυτή την καμαρίλα γίνεται η επιλογή-διορισμός όλων των ανώτερων δικαστών αυτού του τόπου. Και δεν το κάνουν μόνο οι σημερινοί. Το έκαναν και οι προηγούμενοι και θα το κάνουν και οι μετά από αυτούς όσο το Σύνταγμα που αυτοί όλοι ψήφισαν έτσι καθορίζει.

Μετά από όλα αυτά, αν νομίζουμε ότι έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη με διορισμένους από το γκουβέρνο δικαστές, κακό του κεφαλιού μας. Ο δικαστής κανονικά θα πρέπει να δικάζει και να τιμωρεί τον κάθε ένα, αν έχει παρανομήσει, όσο ψηλά και αν βρίσκεται. Ας δούμε το παράδειγμα της Ιταλίας που ο πρώην πρωθυπουργός Κράξι πέθανε στην εξορία γιατί αν γύριζε στην χώρα του θα τον χώνανε στη φυλακή για κατάχρηση εξουσίας και παράνομο πλουτισμό. Μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι τέτοιο για τον τόπο που ζούμε; Είναι ανθρωπίνως δυνατόν να καταδικάσει και να τιμωρήσει κάποιος τον ευεργέτη του που τον έβαλε σε αυτή τη θέση; Γι αυτό γίνεται όλο αυτό ο μαγείρεμα. Ας έχουμε στην κορυφή δικούς μας δικαστές να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Και στη χειροτέρα περίπτωση, τουλάχιστον αυτός που θα φοράει τα γουνάκια ας είναι φίλος μας.

Οποιος εμπνευσμένος ηγέτης φανεί ποτέ (dum spiro spero) και θελήσει να κάνει αυτή την περίφημη "επανίδρυση του κράτους" που ο άλλος την είδε μόνο στα απογευματινά όνειρά του, η πλήρης ανεξαρτησία της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα του. Αλλιοώς, "παίζουμε τις κουμπάρες" και το παιγνίδι αυτό το ονομάζουμε Δημοκρατία.

Φτου σας !

"Στο πλαίσιο εκδήλωσης που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο κ. Δένδιας αποδοκίμασε για άλλη μια φορά τους χειρισμούς του ανακριτή Απ. Ζαβιτσάνου που διενήργησε την προκαταρκτική εξέταση και δεν έστειλε αμελλητί στη Βουλή τη δικογραφία για τον πρώην υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας."
EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 09/04/2009





"Δεν αποστέλλεται στη Βουλή η δικογραφία για τη σκανδαλώδη υπόθεση ανταλλαγής ακινήτων μεταξύ της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου και του ελληνικού Δημοσίου παρά την εξαρχής εκπεφρασμένη άποψη των εισαγγελέων που διενήργησαν την έρευνα, οι οποίοι εντόπισαν ενδείξεις ποινικής εμπλοκής πολιτικών προσώπων. Την απόφαση για μη αποστολή της δικογραφίας στη Βουλή έλαβε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδάς με σύμφωνη γνώμη του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών κ. Κ. Καρούτσου."
ΒΗΜΑ 23/04/09

Χάθηκε τελείως η “τσίπα” σε αυτό τον τόπο.

Δεν με ενοχλεί τίποτα περισσότερο στη ζωή μου από το να με θεωρεί ο άλλος για κάφρο και να επιμένει να με πείσει ότι πετάει ο γάιδαρος.

Φτου σας!

Δεν έχω τίποτε άλλο να πω....

Υ.Γ.
ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Άρθρο 86
1.Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.
2.Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3. Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση.

Στις 14 Αυγούστου 2008 ένας απλός blogger το κατάλαβε. Η κυβέρνηση πότε;

Στις 14 Αυγούστου του 2008, σχολιάζοντας στο αδελφό blog ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ την υπόθεση Παυλίδη που μόλις τότε άρχιζε να "σκάει" έγραφα πως σε σχέση με άλλα σκάνδαλα που εμφανίστηκαν και που η κυβέρνηση προσπαθούσε να τα κουκουλώσει "τώρα τα πράγματα παραείναι χοντρά."
Αυτό που ένας απλός blogger κατάλαβε 7 μήνες πριν, η Κυβέρνηση μόλις τώρα άρχισε να το συνειδητοποιεί. Τότε θυμίζω η ΝΔ είχε 152 βουλευτές και δεν κινδύνευε να πέσει αν τότε έστελνε τον Παυλίδη σπίτι του ως όφειλε.
Δυστυχώς για όλους η Κυβέρνηση έδειξε σε όλο αυτό το διάστημα που κυβερνά ότι ο παράγοντας timimg στην πολιτική δεν έχει σημασία. Το έδειξε με τον Βουλγαράκη, με τον Ρουσσόπουλο με τον Δούκα και με τόσους άλλους. Τώρα όμως που ήρθε η ώρα να το εμπεδώσει είναι πολύ αργά πλέον και βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού χωρίς δυνατότητα επιστροφής αλλά και χωρίς την περίπτωση να βρει επιείκια από κανένα.
Η σημερινή Κυβέρνηση μέσα στους τόσους καθημερινούς κανόνες που κατέρριψε, κατέρριψε και τον κανόνα "μαθαίνω από τα λάθη μου". Αρα ποιός να τη λυπηθεί;

H «τακτοποίηση» της παρανομίας των ημιυπαίθριων χώρων

Μεγάλη συζήτηση γίνεται τελευταία σχετικά με το εισπρακτικό μέτρο που αναμένεται να λάβει η Κυβέρνηση για την νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων. Θυμίζει το γνωστό σλόγκαν μιας άλλης εποχής «αν το δηλώσεις θα το σώσεις», το αυθαίρετο.

Και ενώ ως τώρα μιλούσαμε για νομιμοποίηση ήρθε ο ΥΠΕΧΩΔΕ κύριος Σουφλιάς και είπε το μεγάλο απόφθεγμα. Δεν εννοούμε νομιμοποίηση με το χαράτσι που θα πληρώσετε επειδή δεν μας βγαίνουν τα νούμερα (να μπορούσαμε και εμείς να λύναμε τα οικονομικά μας έτσι..) αλλά τακτοποίηση.
Για εξήγησε μας Μεγάλε πώς το εννοείς; Καλώς η κακώς (κακώς αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) η υπόθεση του κλεισίματος των ημιυπαίθριων χώρων είναι πράξη παράνομη. Το κράτος το μόνο που έχει δικαίωμα να κάνει είναι η να τιμωρήσει την παρανομία η να βγάλει κάποιον άλλο νόμο και να τροποποιήσει τον προηγούμενο, έστω με κάποιες προϋποθέσεις, λέγε με εισφορά.
Η «τακτοποίηση» τι σημαίνει; Σημαίνει, αν καταλαβαίνω καλά, η παρανομία παραμένει αλλά με κάποιο μπαχτσίσι εγώ, το Κράτος, θα κάνω τα στραβά μάτια και δεν θα στείλω ούτε την Εφορία ούτε την Πολεοδομία για να σε κυνηγήσει παράνομε πολίτη.

Όλα τα έχουμε δει σε αυτό τον τόπο αλλά και επίσημη θεσμοθετημένη δωροδοκία δεν έχουμε ξαναδεί.
Τουλάχιστον στο Ελλαδιστάν των εκπλήξεων, δεν πλήττουμε....

Άλλο ελεύθερη οικονομία, άλλο ελεύθερη κονόμα

Είναι πολύ επίκαιρο τον τελευταίο καιρό να ρίχνουμε το ανάθεμα για όλα τα δεινά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στην Ελεύθερη Οικονομία. Το ίδιο συμβαίνει και με τον καλπασμό των τιμών και την ανεξέλεγτη ακρίβεια ειδών και υπηρεσιών. Η Ελεύθερη Οικονομία φταίει και για αυτό. Ο μύθος αυτός βολεύει πολλούς. Κατ’ αρχάς τους κάθε λογής ανήθικους κερδοσκόπους κατά δεύτερον τους κάθε λογής ανίκανους και όχι μόνον κρατικούς λειτουργούς και κυρίως όλους τους οπαδούς του προστατευτικού κρατικισμού και του ανέξοδου βολέμματος. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους νόμους της Ελεύθερης Οικονομίας και στον ανεξέλεκτο Νόμο της Ζούγκλας. Στην Ελεύθερη Οικονομία το κράτος είναι παρόν. Βάζει τους κανόνες και παρακολουθεί για τη σωστή τήρηση. Είναι ο διαιτητής στο παιγνίδι. Δεν είναι ο πάικτης. Στην Ελεύθερη Οικονομία κανένας δεν έχει και το καρπούζι και το μαχαίρι. Υπάρχουν διακριτοί ρόλοι για όλα τα μέρη.Στην άλλη όχθη τι γίνεται; Αυτός που βάζει τους κανόνες συμμετέχει και στο παιγνίδι. Πολύ βολικό δια τους ημετέρους θα έλεγα. Ετσι λοιπόν δεν μπορούμε να παρακολουθούμε απαθείς την ασύστολη Κονόμα γύρο μας και να την ονομάζουμε Ελεύθερη Οικονομία. Δεν μπορεί να υποχρεώνεται ο πολίτης να αγοράζει την βενζίνη ακριβώτερα όταν ανεβαίνει η τιμή του μαύρου χρυσού και να εξακολουθεί να την αγοράζει ακριβά και όταν πέφτει. Δεν μπορεί να αγοράζει το γάλα ακριβώτερα από όλα τα Ευρωπαικά κράτη και να μην μπορεί να ενεργήσει αλλοιώς επειδή δεν υπάρχει άλλο γάλα. Τα καρτέλ δεν αποτελούν προιόντα της Ελεύθερης Οικονομίας. Αποτελούν προιόντα της Ελεύθερης Κονόμας και αυτό επιτυγχάνεται με την συνειδητή αδιαφορία των κρατικών λειτουργών, όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Και το συνειδητή υποκρύπτει ότι μπορεί να φανταστεί έκαστος. Βέβαια η σωστή λειτουργία της Ελεύθερης Οικονομίας απαιτεί και συνειδητούς και ενεργούς πολίτες. Και δυστυχώς στον τόπο μας το είδος αυτό μάλλον βρίσκεται σε ανεπάρκεια. Γιατί πέστε μου, σε ποιο άλλο μέρος στον κόσμο θα υπήρχαν δυό βενζινάδικα σε απόσταση 100 μέτρων το ένα από το άλλο, θα πουλούσαν τη βενζίνη με διαφορά 10 λεπτά στο λίτρο και θα επιβίωναν και τα δύο!
Το παράδειγμα είναι πραγματικό και συμβαίνει δυστυχώς σε πάρα πολλές περιοχές.
Η Ελεύθερη Οικονομία φταίει και γιαυτό η η Ελεύθερη Βλακεία;
Τα απανταχού golden boys που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση δρούσαν ανεξέλεκτα. Το ανεξέλεκτο και το ελεύθερο δεν είναι συνώνυμα όπως δεν είναι συνώνυμη η Δημοκρατία με την ασυδοσία αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Η Ελεύθερη Οικονομία απαιτεί πολίτες συνειδητούς πολίτες που ελέγχουν αλλήλους συνεχώς και άγρυπνο το μάτι του Kράτους πάνω σε όλους τους “ζαβολιάρηδες” .
H Ελεύθερη Οικονομία δεν έχει καμμία σχέση με την Ελεύθερη Κονόμα και γι αυτό εξοργίζομαι όταν πολλοί προσπαθούν να ταυτίσουν τις δύο αυτές έννοιες.

Το διαχρονικά ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ Κράτος!

"Η προθεσμία για την εμπρόθεσμη προμήθεια των ειδικών σημάτων τελών κυκλοφορίας αυτοκινήτων και μοτοσικλετών έτους 2009, που κανονικά έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2008, παρατείνεται μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 2009.
Κατά το χρονικό διάστημα της παράτασης τα ειδικά σήματα θα χορηγούνται μόνο από τις Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες.
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008 11:06"

Στις 31.12 2005 έστειλα στη εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την παρακάτω επιστολή. Η καλή εφημερίδα αρνήθηκε να τη δημοσιεύσει παρ’ όλο που και πριν από αυτή την ημερομηνία αλλά και μετά δημοσίευσε άλλες επιστολές μου:

Αγαπητή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Αθήνα 31.12.2005

Για τη στήλη: Γράμματα αναγνωστών

Μια μέρα πριν φύγει το 2005 και το αναξιόπιστο και “μπαμπέσικο” κράτος κτύπησε πάλι. Και ενώ για μέρες και ειδικά και την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου όλα τα ραδιόφωνα και τα ΜΜΕ προειδοποιούσαν τους πολίτες να σπεύσουν στις εφορίες να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας γιατί από τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2006 θα τα πλήρωναν διπλά, ξαφνικά το μεσημέρι και αφού είχαν κλείσει όλα τα Ταμεία ανακοινώθηκε παράταση έως τις 12 Ιανουαρίου! Δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος ακολουθεί αυτή την κουτοπονηρίστικη συμπεριφορά και ανακοινώνει παρατάσεις πληρωμής χρεών , αφού έχει παρέλθει η επίσημη προθεσμία. Αποτελεί κανόνα θα έλεγα εδώ και χρόνια με την λογική να “μαζέψουμε ότι μπορούμε” και μετά δίνουμε παράταση για να μαζέψουμε και τα υπόλοιπα. Και αυτή η λογική υποκρύπτει βέβαια κουτοπονηριά όχι ακόλουθη με ευνομούμενη Πολιτεία. Πως χαρακτηρίζεται όμως το γεγονός ότι πάντοτε ανακοινώνεται σε όλους τους τόνους ότι παράταση δεν θα δοθεί και μετά δίνεται; Και αν αυτό δεν λέγεται αναξιοπιστία, πια άλλη λέξη του Ελληνικού λεξιλογίου τη χαρακτηρίζει; Και μετά κατηγορούμε τους πολίτες γιατί δεν εμπιστεύονται το αναξιόπιστο κράτος και φυσικά όχι την αφηρημένη έννοια αλλά τους αναξιόπιστους εκφραστές του. Γιατί μην ισχυριστεί κανείς ότι το πρωί της Παρασκευής 30 Ιανουαρίου, αν όχι και νωρίτερα, οι αρμόδιοι δεν ήξεραν ότι θα δώσουν παράταση και την απόφαση την πήραν μόλις το μεσημέρι και κατά χρονική σύμπτωση μόλις έκλεισαν οι Εφορίες…

Σήμερα έχουμε 31 Δεκεμβρίου 2008. Οσοι είναι καλοί στην επιστήμη των Μαθηματικών μπορούν εύκολα να διαπιστώσουν ότι πέρασαν 3 ολόκληρα χρόνια από τότε.

Τι άλλαξε;
Τι θα αλλάξει;
Οσο ζώ, ΔΕΝ ελπίζω.

Η επανάσταση αρχίζει από...τα περίπτερα.

Πολλές βαρύγδουπες και ταυτόχρονα δακρύβρεκτες αναλύσεις ακούμε αυτές τις μέρες από πολιτικούς και ΜΜΕ για να μας εξηγήσουν την αιτία αυτού του ξαφνικού ξεσπάσματος της νεολαίας και όχι μόνον, για να μας εξηγήσουν γιατί επί τρεις τώρα βδομάδες αυτή η πόλη δεν μπορεί να ηρεμήσει.
Όλα ξεκίνησαν από τον ξαφνικό και άδικο χαμό του Αλέξη. Όλα ξεκίνησαν από την δολοφονική επιπολαιότητα δύο ανεκπαίδευτων όπως όλοι αστυνομικών. Δεν το χωρά ο νους μου ότι οι αστυνομικοί κατέβηκαν από το περιπολικό με σκοπό να σκοτώσουν έτσι στα καλά καθούμενα έναν άγνωστο σε αυτούς νέο. Για λόγους όμως που θα τους ανακαλύψει η Δικαιοσύνη το κακό έγινε. Αυτό που ακολούθησε από την επόμενη στιγμή του χαμού μόνο η επιστήμη της Ψυχολογίας μπορεί να εξηγήσει και όχι φυσικά η Πολιτική. Καταστράφηκε και κάηκε η Αθήνα. Και όχι μόνο “εν βρασμώ” το πρώτο βράδυ αλλά και όλα τα επόμενα βράδια και μεσημέρια μέχρι σήμερα σε κάποια γωνιά της πόλης κάτι καίγεται, κάτι καταστρέφεται, κάτι λεηλατείται.
Μας μίλησαν για αγανάκτηση της νεολαίας απέναντι στην άδικη κοινωνία. Μας είπαν ότι “τα παιδιά” έσπασαν τις βιτρίνες, έβαλαν φωτιά σε κτήρια και καταστήματα, έκαψαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, αναποδογύρισαν και πυρπόλησαν αυτοκίνητα, ασφαλώς όχι τα δικά τους, επειδή σπουδάζουν και μένουν άνεργοι. Επειδή η κοινωνία είναι άδικη μαζί τους, επειδή η αστυνομική βία συμβολίζει ένα κράτος που δεν αποδέχονται και χίλια άλλα τέτοια επιχειρήματα για να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα.
Ένα πράγμα όμως δεν μας εξήγησαν και οι αυτουργοί αλλά και οι αναλυτές. Γιατί έκαψαν και ξήλωσαν ολοκληρωτικά ένα μεγάλο αριθμό περιπτέρων; Γιατί ο θυμός τους ξέσπασε σ’αυτά και κατ’ επέκταση στους αντίστοιχους περιπτεράδες; Τι συμβολίζει αυτή η καταστροφή; Γύρο από το Πολυτεχνείο αλλά και αλλού ένας μεγάλος αριθμός περιπτέρων έγιναν η απλά μια τσιμεντένια βάση που εξέχει από το πεζοδρόμιο η ένα καμένο και ετοιμόρροπο μνημείο πάλης του λαού κατά του εαυτού του. Κοιτάζω με απορία την τσιμεντένια βάση του περιπτέρου που δεν είναι πάνω από τρία τετραγωνικά. Μέσα σε αυτό τον ασφυκτικά περιορισμένο χώρο, με παγωνιά το χειμώνα και ανυπόφορη ζέστη το καλοκαίρι, κάποιο βιοπαλαιστές εργάζονται όρθιοι τις περισσότερες φορές για να θρέψουν την οικογένεια τους. Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι που εργάζονται σε χειρότερες συνθήκες από τον περιπτερά. Πέστε μου λοιπόν, τι συμβολίζει η τι εξηγεί αυτό το μίσος της αγανακτισμένης μάζας για τα περίπτερα; Δεν άκουσα κανέναν λαλίστατο αναλυτή να μας εξηγήσει γιατί, επειδή ο αστυνομικός σκότωσε τον Αλέξη, ο κυρ-Μήτσος ο περιπτεράς έμεινε χωρίς περίπτερο. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η επανάσταση ενάντια στην άδικη την καινωνία ξεκίνησε από τα περίπτερα. Αν καίγανε μόνο τράπεζες και πολυκαταστήματα θα μπορούσα να καταλάβω ίσως, χωρίς φυσικά να τον επικροτώ, τον συμβολισμό. Αλλά περίπτερα;

Μήπως τελικά τα βαθύτερα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στα κρυμμένα ζωώδη ένστικτα της ανθρώπινης φύσης που απελευθερώνονται όταν δίδεται το μήνυμα ότι και αν απελευθερωθούν δεν θα υπάρξουν επιπτώσεις; Όταν λέμε στον διαδηλωτή ότι η Αστυνομία έχει εντολές αν προπηλακίζεται να μην αντιδρά; Όταν θέλουμε να κάνουμε το μήνυμα ακόμη πιο κατανοητό λέγοντας από το πιο επίσημο στόμα πως κοιτάξτε, την άλλη φορά ακόμη και σκουπίδια άδειασαν επάνω στους αστυνομικούς αλλά αυτοί τα δέχτηκαν στωικά; Όταν οι πολιτικοί θέλουν να δικαιολογήσουν την ανεπάρκεια τους και τα ΜΜΕ να πουλήσουν την αιματερή πραμάτεια τους; Όταν η λογική υποτάσσεται στην κομματική τύφλωση; Όταν το περίπτερο φαντάζει στα μάτια της βάρβαρης μάζας σαν το σύμβολο πλούτου, σαν το σύμβολο των χαμένων θέσεων εργασίας, σαν το σύμβολο μιας εκπαίδευσης που σχεδόν ποτέ κανείς δεν νοιάστηκε για αυτήν, σαν το σύμβολο της δημόσιας γης που ανταλλάχτηκε με λαμπερά περίπτερα, σαν το σύμβολο της κοινωνίας δύο ταχυτήτων αλλά με οδηγό τον περιπτερά; Αυτό το περίπτερο, σύμβολο μιας σάπιας κοινωνίας που βιώνουμε όλοι μας, αυτό το περίπτερο πρέπει να καταστραφεί για να καταλάβουν όλοι ότι κάτι καινούργιο, ωραίο και μεγάλο αρχίζει.

Ξεκινάμε λοιπόν την επανάσταση μας …από τα περίπτερα.

Άσυλο ιδεών η άσυλο εγκληματιών;

Η εικονική πραγματικότητα την οποίαν ζούμε βρίσκει την πιο παράλογη εκδοχή της στο ονομαζόμενο Πανεπιστημιακό Άσυλο. Μία θεωρία και ένα καθεστώς που περνά τα όρια της λογικής και εξηγεί όμως τη αιτία της κατάντιας του τόπου μας. Που δεν είναι άλλη από την υποταγή της κοινής λογικής στο κομματικό συμφέρον.

ΣΕΝΑΡΙΟ 1: Στυγερός δολοφόνος μετά την εκτέλεση της αποτρόπαιας πράξης του καταφεύγει στο χώρο του Πολυτεχνείου επικαλούμενος το Πανεπιστημιακό Άσυλο.
Ερώτημα: Η Αστυνομία έχει δικαίωμα να μπει στο χώρο και να τον συλλάβει;
Απάντηση: Ναι, γιατί ο δράστης έχει υποπέσει σε βαρύ ποινικό αδίκημα .

ΣΕΝΑΡΙΟ 2: Ομάδα κουκουλοφόρων κατακαίει το κέντρο της Αθήνας καταστρέφοντας τις περιουσίες ανυποψίαστων πολιτών σπάζοντας τα καταστήματα τους και πυρπολώντας ολόκληρα κτήρια. Μετά την πράξη τους καταφεύγουν στο χώρο του Πολυτεχνείου επικαλούμενοι το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Αν δεν έχουν κορέσει τα καταστροφικά τους αισθήματα μπορεί και να κάψουν και καμία πτέρυγα του χώρου που έχουν καταφύγει.
Ερώτημα: H Αστυνομία έχει δικαίωμα να μπει στο χώρο και να τους συλλάβει;
Απάντηση: Όχι, παρ΄ όλον που έχουν υποπέσει σε βαρύ ποινικό αδίκημα.

Στο πρώτο σενάριο οι Πρυτανικές Αρχές δίνουν την άδεια στην Αστυνομία. Στο δεύτερο σενάριο όχι. Σε τι διαφέρουν τα δύο σενάρια μεταξύ τους ως προς την τήρηση του νόμου που στις Δημοκρατίες αποτελεί την ύψιστη υποχρέωση όλων;

Αφού κόμματα και κυβερνήσεις θέλουν να μας πείσουν με τη στάση τους ότι και στα δύο σενάρια η στάση της πολιτείας δεν πρέπει να είναι ίδια τότε εισερχόμαστε στο χώρο της μεταφυσικής επιστήμης η οποία κατά πως φαίνεται είναι υπαίτια για όσα ζούμε αυτές τις τελευταίες μέρες. Όταν βρεθεί κυβέρνηση που θα έχει «τα κότσια» να καθορίσει τα όρια μεταξύ Ασύλου Ιδεών και Ασύλου Εγκληματιών τα ξαναλέμε.

Η τελευταία σφαίρα

Παρόλο που τρείς μέρες πριν είπα πως θα σιωπήσω μη έχοντας τίποτα νέο να προσθέσω, κάτι με παρακίνησε να πω τη γνώμη μου για αυτά που θάρθουν.
Λοιπόν, παρ'όλες τις αρνητικές δημοσκοπήσεις και το κλίμα κατάρρευσης της Νέας Δημοκρατίας, μελετώντας την ψυχοσύνθεση του Ελληνικού λαού νομίζω πως ο Καραμανλής έχει μια τελευταία σφαίρα στο όπλο του που αν το χρησιμοποιήσει σωστά και έγκαιρα μπορεί και να τον σώσει. Δεν είναι σίγουρο αλλά έχει αρκετές πολλές πιθανότητες να σώσει την παρτίδα.

ΣΕΝΑΡΙΟ:ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

"Ελληνίδες, Ελληνες,

Εδώ και μήνες το σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου ταλανίζει τον τόπο και μας αποσπά την προσοχή από τα καθημερινά προβλήματα για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που επιρρεάζει και την οικονομία της χώρας μας.
Θα προσέξατε πως στην αρχή της ομιλίας μου αναφέρθηκα σε σκάνδαλο.
Κοιτάζοντας σας στα μάτια δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως δεν αντελήφθηκα εξ αρχής πως στενοί συνεργάτες μου θα μπορούσαν να ενεργήσουν τόσο επιπόλαια και να βάλουν τη χώρα σε τέτοια περιπέτεια. Τώρα δεν μπορώ ούτε και θέλω φυσικά να αρνηθώ την αλήθεια που βλέπουν όλοι οι Ελληνες.
Ζήτησα ήδη από τους κυρίους Ρουσσόπουλο, Βουλγαράκη, Δούκα, Μπασιάκο, Κοντό, Μαγγίνα, Τσιτουρίδη (*) να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους από το βουλευτικό αξίωμα και την θέση τους να πάρουν οι επόμενοι επιλαχόντες. Αν αρνηθούν τίθενται αμέσως εκτός κοινοβουλευτικής ομάδος και όπως καταλαβαίνετε η Κυβέρνηση χάνει την πλειοψηφία και η χώρα οδηγείται σε εκλογές.
Προτιμώ την προσφυγή στις κάλπες τώρα με όλες τις δημοσκοπήσεις εις βάρος μας παρά να μείνω στην ιστορία σαν ο πρωθυπουργός που ανέχτηκε τα σκάνδαλα χωρίς να αναλάβει την ευθύνη για αυτά. Θα καταφύγω στις κάλπες θέτοντας το δίλημμα για το μέλλον του τόπου μας στα δικά σας χέρια όπως αυτό απαιτεί το δημοκρατικό μας πολίτευμα.
Στη ζωή μου πολλές φορές εκτιμώ περισσότερο αυτόν που κάνει λάθη και τα αναγνωρίζει από εκείνον τον αλάνθαστο.
Αυτό ζητώ και από σας και για μένα Ελληνίδες και Ελληνες υποσχόμενος μια άλλη Ελλάδα για μας και τα παιδιά μας.
Ολοι μαθαίνουμε στη ζωή μας από τα λάθη μας και περισσότερο από όλους, πιστέψτε με, ο Πρωθυπουργός σας."

(*τα ονόματα είναι τυχαία και μπορεί να γίνει προσθαφαίρεση σ' αυτά).

Αυτή πιστεύω πως είναι η τελευταία σφαίρα για τον Καραμανλή. Αν δεν την χρησιμοποιήσει έτσι η κάπως έτσι, τότε είναι σίγουρο 100% πως την κρατά για τον εαυτό του.